|
Kış, beyaz ağaçlar yaratır topraktan; bazı insanlardan
umutsuzluk yaratır, ama bir sevgi iliştirir bu umutsuzluğa, dünyanın en garip
çiçeğini yaratır.
Annesi babası ölmüştü kızın, başında bir kukuletası sırtında
yırtık bir elbisesi ve tüyleri yağmur yemiş bir paltosu vardı. Böyle bir kızın
cebinde olsa olsa bir dilim ekmeği olur ancak, avucunda sıkı sıkı tuttuğu
birazcık bozuk parası olur. Ama kış güveni nedense kaybolmamıştır. Kuşlara
bakarak ısınmaya çalışır. Titrerken düşünüyordu kız.
-Bahar gelecek günün birinde Kar taneleri yerine tomurcuk
yağacak gökten sincaplar ılıklığı yukarı taşıyacak. Kış baharın habercisidir,
meleklere mektup yazar, gönderilmesini ister baharın bu arada yeryüzünü oyalar.
Bunları düşünürken yaşlı bir adam çıktı karşısına.
-Param yok, karnım aç, dedi bana para ver biraz, sen küçük bir çocuksun nasılsa
doyururlar seni.
Hiç düşünmedi bile kız bütün parasını ihtiyara uzattı. Sanki beyaz bir aslan
girmişti şehre, alev yerine kar soluyordu şemsiyesi olanların şemsiyesini,
düşleri olanların düşlerini parçalıyordu. Ama umutsuzluğa kapılmadı kız, sokakta
bir başına yürüdü.
Bir kadın belirdi yanı başına.
-Güzel çocuk, dedi yiyecek bir şey var mı cebinde? Ağzıma üç gündür lokma
koymadım kime başvurduysam geri çevirdi beni...
Bir dilim ekmeği vardı ya, onu yesin zavallı kadın, kendisi bir şey yemeyeli iki
gün olmuştu daha.
-Al teyze, dedi, benim karnım tok, daha demin yemek yedim. İnan bana, daha
olsaydı daha verirdim.
Sonra küçük bir çocuğa giydirdi paltosunu, gömleğini kendi
boyunda bir kıza armağan etti, hava kararmıştı nasıl olsa, kimseler göremezdi
kendisini.
Ama o bir kedi yavrusunu gördü; soğuktan sesi bile donmuştu
kedinin, bıyıklarında buz tutmuştu miyavlaması. dergiciler görseydi, kış resmi
olarak dağların değil onun resmini koyarlardı dergi kapaklarına. Başından
çıkardığı kukuletaya sardı kediyi.
Kış,adımlarını yönetir insanların; kürklü olanları tiyatroya
götürür, paltolu olanları sinemaya götürür, ceketli olanları evlerine götürür,
çıplak olanları korulara götürür.
Derken, kendini bir koruda buldu kız, saçlarının arasına
sokup ellerini gökyüzüne baktı. O anda tipi dindi, bulutlar açıldı ve ansızın
beliren samanyolundan bir yıldız kaydı, sonra bir yıldız,bir yıldız daha, bütün
samanyolu, büyük ayı, küçük ayı, hepsi ayaklarının dibine düştü kızın, sonra
çoban yıldızı düştü.
Yeryüzü inanılmaz sevinçler yaratır. Eğilip baktı kız,
toprağa değdikçe altın oluyordu yıldızlar.
Artık gelmemek üzere gidiyordu kış yoksulların, kedilerin
yanından; güzel yemekler, kalın kumaşlar alınırdı bu altınlarla.
Göğü seven denizcilerin tanıdığı bütün yıldızlar birer birer
düştü yere onları gören ay bile çekinmedi havada parçalandı ve dallarına altın
birer yaprak olarak kondu ağaçların.
Alışverişi seven sincaplar için işte bir sürü altın.
Şeytanın Elleri
Grimm Kardeşler'den Masallar
Yazan:Ülkü Tamer
YKY YAYINLARI
Çocuk Masalları Ana Sayfa
|
