|
ANNELER GÜNÜ - YAŞANANLAR |
 |
ANNEM
Ünlü bir yazanınız, annesi ile ilgili unutamadığı bir anısını
anlatıyor.
Annemle ilgili bir anımı bir de annemin fotoğrafım istemişsiniz. Annemin hiç
fotoğrafı yoktu.
1926 yılında 26 yaşındayken veremden ölen annem bütün yaşamında resim
çektirmedi. Çünkü o zaman bizim ortamımızda - yeni kuşaklar pek şaşacaklar belki
de - resim çektirmek günah sayılırdı. Yalnız, askerlik gibi resmi işleri için
erkekler vesikalık resim çektirirlerdi.
Annem ölüm döşeğindeyken ben okuduğum yatılı okuldan çoktan kaçmıştım; ama
bunu annem de babam da bilmiyordu.
Ölümünden üç gün öncesinden, beni annemin yanına sokmuyorlardı. Ölümünden bir
gün önceydi. Annemi yattığı odanın kapısından içerde konuşulanları dinliyordum.
Annemin şu sözlerini duydum;
— Oğlum yatılı okulda ya, artık gözlerim açık gitmeyeceğim... Oysa ben bir
okul kaçağıydım. Parasız yatılı okuldan kaçmıştım.
Annemin bu sözlerini duyunca, ağlayarak evden çıktım. O zaman 11 yaşındaydım.
Ertesi gün de annem öldü. Sesi hep kulağımdaydı.
— Oğlum yatılı okulda ya, artık gözlerim açık gitmeyeceğim..
Okumamın tek nedeni annemin bu sözleriydi. Bütün hayatımda annemin duyabildiğim
bu sözleri kulağımdan hiç eksilmedi. Hep onun bu sözlerini düşündüm. Yalnız
bunun için okudum, okula gitmenin yollarını aradım. Onun sözleri beni kamçıladı.
Yoksa, okul kaçkını 11 yaşındaki ben, bir daha hiç okula gidecek değildim. Beni
okula göndermeye zorlayacak kimse de yoktu, yoksulduk.
Bugünkü kişiliğimi, anneme, özellikle annemin duyduğum son sözlerine
borçluyum.
Aziz NESİN | 
